Eðer hala blog okuyan kaldýysa (ben okumuyorum ya kimse okumamalý -.- ); http://yorumyapmadanduramiyorum.blogspot.com/ adresinde olacaðým. yaklaþýnca çaðrý býrakýn ben inerim..

kendilerini büyük adam sananlar jüpiter gibi fırtınalar yaratsalardı, jüpiter'in huzuru kalır mıydı? ona bağışlanan cenneti yalnızca gürültü koparmak için kullanan -güya- büyük adamlar bir bardak suda fırtına yaratırlar sadece. elinizde keskin yıldırımlar varken elbette narin menekşeleri değil yağız meşe ağaçlarını kıymaya kalkarsınız. ah insanoğlu! kendinden nasıl da emindir insanoğlu... eline biraz kudret geçti mi, zavallı varlığının asıl nedenini unutup, yüce tanrının gözü önünde öfkeli bir maymun gibi olmadık oyunlar oynayan, meleklere gözyaşları döktüren biçare yaratık! oysa bir kuşansa merhamet kuşağını, alkış toplayacaktır yüce kattan.

                                                                                                                      -Isabel

az biraz kendileştirilmiş öbürü fikirleri taşısa da pek çok
kendi, lokomotif vagondan ne kadar daha raylara aşıksa o kadar
senden bendir hücresel bazda. körün sabahında daha akşam yemeğini
yemeden kırmızı paketin jelatinini yırtıp içindeki altından
 kağıdı top yapmak, kurukafayı emmek göğsünün derinine, bunu büyük bir
şevk ile yaparken aynı zamanda sükunetinden de taviz vermemek
gibi bekleyen ıslak köpek yansımaları benim için (ve eminim lahana turşuları
için bile) hayatın aydınlıklara bölünmüş zamanlarında karanlıklarda
apışıp kalmaması için yapılmış idmanlardır. kümülatif normalleşme hayatın
renklerini bir bir soldururken alın teri atmaya yönelik bu tür çalışmalar
muhakkak ki farkındalığı 0 ile 1 arasında olan (0a yaklaşık) herkesçe uygulanmalıdır.
Bunu hayat felsefesi haline getirenlerin 50%si (+-50%) mississippi ile new orleans arasında
ikamet eder. Bu insanların kanlarında asla methanol bulunmaz. Zat-ı muhterem bir büyüğümün
dediği gibi "bir işin içine ne kadar dahil olursan, o ortamda o kadar varsındır", bu kaide
külliyen hayata tesir eder. işte o nefes alışverişi o anda hayatı dürtükleyerek ben de burada
birşey yapıyorum beni de ekle o yazıya demektedir. Gerçeklenemez bir dinamik düşünce içersinde
o sesi alıp başkalarına da duyurmak, duyurulan insanın yapması gereken en mühim işlerden biridir.
ben yıktım tabuları, koparttım kayışı, kestim bindiğim dalı, düştüm kafaüstü ve yarık kafayla
kerevetime çıkarken iyicene çizmeye çalıştım bu içlengenemez hissiyatımı, mikrokozmik cacık paletimle
de boyayarak tabii az biraz..

"GALILEI: Doðanýn temel yasalarý matematiksel formüller olmaksýzýn ifade edilemez. Muhteþem doða kitabý, ancak onun yazýldýðý dili bilenler tarafýndan okunabilir ve bu dil de matematiktir. Doðayý gözlemlemek ve -deyim yerindeyse- onu deneylere zorlamak yerine doða hakkýnda gevezelik edenler, onu asla anlayamazlar. Fakat insan doðayý kendisiyle konuþturmayý baþarýrsa, doða matematiðin diliyle konuþur ve eðer bu dili bilmiyorsak, onun ne dediðini anlayamayýz. Ve bu dili þöyle böyle bilmek -ne yazýk ki- böyle bir sürü insan var- yetmez. Çünkü bu durumda insan doðanýn kendisine söylediklerini kolaylýkla yanlýþ anlayabili. Ayrýca, böyle biri kendi fikrini matematik diliyle anlatmak istediðinde, sonuç berbat bir kekeleme olacaktýr."
alfréd rényi- matematik üzerine dialoglar
bu yazý galilei'yi konuþturan bir yazarýn kaleminden çýkanlar.
...
bu yazý, benim fizik bölümüne girdiðim ilk dönemlerde yazdýðým bir yazý.
...
"felsefe bu büyük kitapta, sürekli gözümüzün önünde duran evrende yazýlýdýr. Ancak bu kitap, onun yazýldýðý dili sökmeden, harflerini okumayý öðrenmeden anlaþýlamaz. O, matematiðin diliyle yazýlmýþtýr..."
bu da galilei'nin tahlilci adlý mektubundan bir alýntý.
...
etrafýnda neler olup bittiðini anlamaya çaba sarfeden insanlar sanýrým dahi de olsa sadece meraklý da olsa bazý yerlerde kesiþiyor. hani düþük not aldýðýnýz sýnavdan etrafýnýzdaki çok iyi bilen arkadaþlarýnýzýn da kötü not aldýðýný  duyunca çok üzüldüðünüzü söyler ama içten içe oh be yalnýz deðilim diye sevinirsiniz ya, iþte aynen öyle galieli'nin ve rényi'nin okulda differansiyelde ve fizmatta çok kötü sýçmýþ olmasýný istiyorum.

pet sisenin içindeki dumanli dünyam..
üçüncü delige izin vermezdi o zaman,
içimdeki hayal dolu adam.

hayattan rüya filikasi ile kaçan iki yasam
var olmanin verdigi yorgunluk
düsün yakamozununu rota yapan iki adam

deryanin ortasinda koca bir kapi
görmeyen için bir kaya
anlamsiz bir tas parçasi

deryanin ortasinda koca bir kapi
görenler için bir ayna
davetkar bir fisilti

bir sandal sese gider
iki adam
etrafta enkaz bekliyen gözler

geçit vermeyen bab-i esrar
tortusunu fondip yapana kadar
sonrasinda kamisin izni, yansimalar

Aþýk olmak 80lerde, seviþmek 90larda kalmýþ gibi.. 2000ler yalnýz adamýn 31 çaðý.. körelen duygularým sivrilen mantýðým iç güdülerimi çekiþtire çekiþtire paramparça eti.. þimdi bu hiçbiri düzgün çalýþmayan üç karar mekanizmamla idare etmeye çalýþýyorum.. haleti ruhiyemi tek kelime ile anlatmam gerekse “uzak” derdim..üzerine uzun ve derin bir tartýþma yapabilecek gücü hissedersem bir gün nasýl olduðumu sorana ciddi ve karizmatik bir tavýrla (ve bu durumun getireceði olanca gülünçlüðümle) “uzaðým…” diye cevap vereceðim, o anda attýðým zar presence bonusumla toplandýðýnda gereken difficultyi geçemezse büyük ihtimalle halimi soran insanýn kahkaha atarken etrafa saçýlan salyalarýnýn kokusu ile muhatap olmak durumunda kalýcam.. eðer check tutarsa da daha zor bir dil maratonu beni bekliyor olacak.. iki ucu boklu quarterstaff (+10 damage, +10% attack speed (beynimdeki gereksiz bu tür bilgilerin bir silinme yöntemi olmasýný çok isterdim (geriye pek de bir þey kalýr mýydý onu da bilmiyorum..))) uzak olduðumu söylüyordum.. bu hissiyatý nasýl anlatabileceðimi bilmiyorum aslýnda ama herkese ara ara gelebilen bir olaydýr belki diye birkaç benzetme yapýcam.. uzak olduðun zaman renkler deðiþiktir, gri tonlarý baskýndýr, üzerinde sürekli hafif bir depresyon havasý vardýr (uzaklýðýna göre çok artabilir bu), yemek yiyip öðle uykusuna yatarsan uyandýðýnda miden yanarken yarýna uyandýðýný sanmak gibidir uzak olmak.. yapman gereken bir iþ varken saatlerce baþka bir vakit öldürmenin vicdan azabý gibidir uzak olmak.. eski anlara özlem duymak, deðiþen hiçbir þeyin eskilerin tadýný veremeyeceðine þartlanýp hayatý kendine zehir ettiðin anlardýr.. aþýk olunmaya en çok ihtiyacýn olduðu anlardýr uzak olduðun anlar, ama yine uzaklýðýn derecesi ile aþýk olma-olunma ihtimalin ters orantýlýdýr ne yazýk ki.. hayatýnda güzel bir çaðýn bittiðini düþünmek, mutsuz ve hayat üzerinde etkisiz hissetmektir uzak olmak..

…

bitirmemiþim bunu böyle býrakmýþým, uyuyakaldým sanýrým baþýnda hatýrlamýyorum.

çok fazla þey vardý yazacaðým ama o kadar üþeniyorum ki anlatamam özellikle rugby ile ilgili, merak eden ve ilgilenen olursa google grubumuza bakabilir Kadýköy RFC

ve son bir þey daha neutral milk hotel- oh comely þarkýsýný dinleyin..

çok güzel bir kýz gördüm
yolda yürürken geçen gün
tanýþtým öðrendim ki
tamirciymiþ bizimki

düþündüm tamirci olur mu hiç hatun kiþi
çaðýrdým gelsin görelim nasýl yapýyormuþ iþi
anladým bilmiyor bi'þiy

tamire geldin ve torna vida'n yok ha!
baktým la çantana çivin la vidan yok la
boy pos endam tamam güzel hepsi var da
tamirci olunmaz torna vida yoksa
torna vida yoksa
la bir vidan bile yok la

bir kýz daha gördüm
otobüste geçen gün
olur ya bu da tamircidir
þimdiden hazýrdýr sözüm

derim ki tamirci olur mu hiç hatun kiþi
çaðýrdým gelsin görelim nasýl yapýyormuþ iþi
bu da bilmiyor bi'þiy

tamire geldin ve torna vida'n yok ha!
baktým la çantana çivin la vidan yok la
boy pos endam tamam güzel hepsi var da
tamirci olunmaz torna vida yoksa
tarihe geçtin la torna vida'n yok ha!

baktým la çantana çivin la vidan yok la
boy pos endam tamam güzel hepsi var da
tamirci olunmaz torna vida yoksa
torna vida yoksa
la bir vidan bile yok la

gaziantepspor: saha problemi kalktýktan sonra da güzel futbol izlenmemesi arkalarýndaki taraftar desteðinin de kaybolmayasýna yok açtý, takýmda genel olarak koþmama problemi gözüküyor, 1-0 geride baþlýyorlar ve öne geçmek için hiç mücadele etmiyorlar. bu gidiþle ligi aþaðý sýralarda bitirebilirler..

galatasaray: bir sürü futbolcu ile temas halindeler ama hiçbiri gelecek gibi durmuyor..

gençlerbirliði: kupayý kaldýrmanýn sevincini yaþayan takým mario jardel'de hayal kýrýklýðýna uðradý.. takýmý þampiyon etmesine raðmen koþmayan, sadece top geldiðinde þut çekip gol atan ve gece hayatýna düþkünlüðü ile ünlenen futbolcunun geleceði yönetimde sýkýntý yaratýyor..

fenerbahçe: hiçkimsenin beklemediði bir düþüþe girdiler ama fýrtýna öncesi sessizlik izlenimi yaratýyorlar, eurosport ihalesinden kazanacaklarý yüklü miktarda para ile yapacaklarý transferler göz kamaþtýracak nitelikte olabilir..

trabzonspor: taktiklerini oturttular, þu anda ligin en istikrarlý takýmý denilebilir.. denizli ile birlikte þampiyonluk mücadelesindeler..

denizli: ligin iki favorisinden biri. savunma aðýrlýklý futbollarý, basýna kapalý antremanlarý ve birbirine ýsýnan kadrosu ile oldukça iddialýlar. tek problemleri geçmiþte klüpten kaçýp büyük zarara yol açan hýrçýn futbolcularý..

sakaryaspor: hiç umut yok..

"arkana bile bakmadin.. bacaklarim eve tasimiyacagim seni die bagiriyodu ama inadina yürüdüm, agladim sokaklarda..
eminim sen aglamadin.. beni sevdigini söyledin, seni silmek istedigimi söyledim; ikisi de yalandi..uyuyamadim, uyanamadim senin
yüzünden, sana hiç bi sey olmadi... gecelerce konustum kendi kendime yatakta karsimda sen varmissin gibi, hiç birini
duymadin.. sana dogru kostum, yorulunca yürüdüm gücüm bitince durdum, sana bi adim kala yere düstüm; sen bi adim atip neyim
olduguna bakmadin.. yerde bekledim, hiç gelmedin.. bagirdim bi kere, bana dogru baktin gelirmis gibi yaptim ama yine gelmedin..
ben senin kafanda sandigim yerde degillmisim, bana içten sarilmani isterdim, sarildiginda güvende hissetmeni, benim hissettigim gibi..
benim için feda edebilecek bir seylerin olsun isterdim, ihtiyacim oldugunda bir seyleri birakip yanima gelecegini bilmek isterdim,
daha önemli oldugum bir seyler olsun isterdim senin için, "ölüyorum" dedigim zaman "dur bir bardak su içiyim geliyim"
cevabi yerine bana yardimci olmak istemeni isterdim.. birazcik kendini üzmeyi göze alip beni dinlemeni isterdim,
beni boktan çikarmak için ellerinin kirlenmesini önemsememeni isterdim.. çünkü bunlarin hepsini ben senin için gözümü
kirpmadan yapardim.. seni çok seviyorum, artk senden cevap olarak "ben de" diye bi yalan duymaktan çok korktugum için
yüzüne söyleyemiyorum, ama ben kimseyi böyle sevmedim, kimseden istedigim karsiligin bu kadar azini almadim..
kimse bana bu kadar aci çektirmedi, bana aci çektiren kimse bu kadar umursamaz olmadi.. kimsenin karsisinda bunlari
söyliycek kadar ezilmedim, karsisinda ezildigim hiç kimse bu kadar duygusuz davranmadi.. hiç kimse ile bu kadar konusmak istemedim,
kimse beni bu kadar ertelemedi.. kendimi hiç bu kadar kötü ifade etmedim, kimse beni bu kadar yanlis anlamadi..

bi kere daha bagiracak kadar nefesim kalmadi, ya egil ve konus benimle ya da git"

...


deðiþiyor insan; hisleri, düþünceleri.. en güçlü, hiç deðiþmeyeceðini sandýðý duygularý tam tersine dönebiliyor.. saplantýlar kaybolabiliyor zamanla.. en eternal ve spotless olduðunu düþündüðü, sonsuza dek çaðlayacaðýný zannettiði sevgi nehirlerinin önüne mantýktan barajlar kurmuþ buluyo bir gün kendini.. susuyacak belki, ama kesinlikle boðulmayak olmasý ona kendini kandýrmadýðýný düþündürecek bir zaman aralýðý sunuyor.. ancak karaya ayak bastýðýnda anlayabiliyor insan o foþurganlýða olan tutkusunun rüyasýnda sonsuzluða düþmek gibi bir þey olduðunu.. ayncak topraðýn gerçekliðini hissetiði zaman anlayabiliyor insan ne kadar boþ bir hayalden uyandýðýný.. ancak o topraktaki taþlar ayaklarýna batýnca anlýyor insan bazen boþ hayallerle dolu derin bir uykuya ne kadar ihtiyacý olduðunu.. ancak uyumasý gerektiðini farkedince anlýyor insan ne kadar boþ, ne kadar zavallý, ne kadar muhtaç olduðunu o rüyalara.. öldürdüðü karabasanýnýn yerine baþka birini koyma isteðini durduramýyor..
ama ben, rüya gazisi ali noyan ayturan, inanmýyorum artýk beni yenebilecek kadar korkunç bir kabus göreceðime.. týrnak içindeki yazýnýn bir benzerinin bir baþka karabasan için yazýlacaðýna mazoþist bir þekilde inanmak istiyorum ama inanamýyorum.. askeri üniformamý çýkartýnca sivil hayata alýþamadým.. güçlü bir düþman çýkmasýný istiyorum karþýma.. eskisinden daha derin yaralar açmasýný istiyorum üstümde.. ya da sadece içinde olduðum boþluðun sonu daha bana gözükmediði için böyle saçmalýyorum.. karanlýkta bir yere çarpýncaya kadar koþmak oturup ýþýklarýn açýlmasýný beklemekten daha cazip geliyo.. öyle de yapýcam sanýrým..




ya da sktir et ya yayýcam kýçýmý yatýcam, ýþýklar yanar elbet..

tiksiniyorum kendimden bazen, istediğim şeyleri sadece yanlış damgalı olduğundan yapmadığımdan dolayı.. herkes aynı anda mutlu olamıyor diye nazım öğretmen konumuna düşürmeye o kadar alıştım ki kendimi..ama vicdanen rahatlığımdan vicdan azabını çekme yorgunluğum bunu tersine çevirmek için hiç bir yardımda bulunmuyor..
ne tür bir salak olduğumu araştırmak için kafamı duvara defalarca vurup beyin örneğimi almak istiyorum..

bazı insanlar gerçekten kanlarında trajedi ile doğuyolar sanırım.. bazıları da kerizlikle.. hangi kısımdayım bilmiyorum..

chan chan adiliğin sınırlarını zorlarcasına kulaklarımı delmeye devam ediyor.. sadece oturup direnmeye çalışıyorum çayımdan aldığım kuvvetle..

ve gece bitip yarına uyandığımda yine pırasa yemeye devam edeceğim..


çünkü kanımdaki trajedinin içine doğranmış bir sürü salatalık ile gayet de cacık bi adamım


ve bu durumda olabilecek herhangi birinden daha iyi hissediyorum sanırım kendimi, ya da daha iyi kandırıyorum, ya da sadece kandırıyorum ama kafamda kuşkular dolanıyor, ya da (muhtemelen) kandıramıyorum bile ama kandıramadığım konuda  inanmışım gibi da kuşkulanıomuşum gibi bi hava va üstümde...


kesip asıcam duvara bıktım artık...